Darek Oleszkiewicz – chłopak z kontrabasem.
Darek Oleszkiewicz,
z urodzenia wrocławianin, przez pewien czas związany także z Kielcami.
To tu, w Instytucie Muzyki ówczesnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej, studiował na kierunku wychowanie muzyczne. Nie jestem pewien, czy zdążył uzyskać tytuł magistra – w 1988 roku wyjechał bowiem do Stanów Zjednoczonych, do Los Angeles, miasta hazardu, świateł, dźwięków i nieustannego zgiełku.
Już wtedy był postacią rozpoznawalną w środowisku jazzowym. Młody, niezwykle utalentowany kontrabasista grywał z czołówką polskich muzyków jazzowych, dając się poznać jako artysta o niezwykłej wrażliwości i precyzji.
Pamiętam go dobrze z tamtych kieleckich dni. Często można go było zobaczyć w drodze z akademika Melodia na przystanek „dwudziestki”. Wysoki, skupiony chłopak w golfie i marynarce, a zimą – w długim, ciemnym płaszczu. Na plecach dźwigał kontrabas w miękkim, płóciennym pokrowcu.
Zimą, kiedy ulice pokrywał lód, chyba zakładał jakieś „podkowy” – z troski o bezpieczeństwo tego bezcennego, wówczas niemal nieosiągalnego instrumentu. W drodze z akademika, na górze ulicy Śląskiej mijał postój taksówek, lecz do żadnego z dużych fiatów ani nielicznych polonezów jego kontrabas nie miał szans się zmieścić. Pozostawał więc autobus – wiecznie zatłoczona „dwudziestka”, w której długa podróż do dworca była prawdziwą próbą nerwów i zachowania równowagi. Wystarczyło jedno gwałtowne hamowanie, by życie rezonansowej balii wisiało na włosku.
Znaliśmy się tylko przelotnie – krótkie „cześć, cześć” na powitanie, nic więcej. A jednak ten obraz pozostał ze mną na lata: wysoki chłopak z kontrabasem, idący przez miasto, jakby niósł ze sobą nie tylko instrument, lecz także własny muzyczny los.
---
Poniższe resume pochodzi ze strony Jazz Music Archives. Tekst powstał w oparciu o niedostępną już stronę Darka Olesa. Odsyłam również do anglojęzycznej Wikipedii, bowiem w polskim wydaniu o muzyku skromniutko bardzo. Od 2005 roku do dzisiaj Darek Oles nie próżnuje co nie zmienia faktu, że bardziej znany jest w Stanach Zjednoczonych niż w kraju.
Darek „Oles” Oleszkiewicz urodził się 20 lutego 1963 roku we Wrocławiu. W wieku pięciu lat rozpoczął edukację muzyczną w Państwowej Szkole Muzycznej we Wrocławiu. Jego pierwszym instrumentem był fortepian, ale później grał na gitarze, gitarze basowej, a w wieku osiemnastu lat na gitarze akustycznej. W okresie dorastania grał w zespołach amatorskich, rozwijając się w popularnych gatunkach muzycznych, od rocka, bluesa i jazz-rocka po jazz tradycyjny. Na początku lat 80. Darek brał udział w licznych festiwalach jazzowych i ogólnopolskich konkursach dla młodych muzyków. W 1983 roku był najczęściej nagradzanym muzykiem na Jazz Juniors w Krakowie, zdobywając pierwszą nagrodę indywidualną, pierwszą nagrodę za kompozycję jazzową oraz drugą nagrodę w kategorii combo jazzowe. W tym samym roku Darek został zaproszony przez Jana Ptaszyna Wróblewskiego, legendę polskiego jazzu, do dołączenia do kwartetu saksofonisty w trasę koncertową.
W ciągu kolejnych pięciu lat Darek Oleszkiewicz stale współpracował z najlepszymi zespołami jazzowymi w kraju, takimi jak: Zbigniew Namysłowski Quartet, Tomasz Szukalski Quartet, Henryk Majewski Quintet, Wojciech Karolak Trio i Andrzej Jagodziński Trio oraz Jan Ptaszyn Wróblewski Quartet. Z tymi zespołami nagrywał dla Polish Jazz, Polskich Nagrań, East Wind, a także dla radia i telewizji w Polsce i za granicą. Darek intensywnie koncertował w Polsce, Francji, Niemczech, Czechach, na Kubie, w Meksyku i występował na ważnych festiwalach, koncertach i w klubach jazzowych.
W 1988 roku Darek przybył do Los Angeles z prostym planem: poszerzyć swoje muzyczne horyzonty. Rok później otrzymał pełne stypendium od California Institute Of The Arts i rozpoczął naukę u legendarnego basisty Charliego Hadena. Po ukończeniu studiów w 1992 roku przyjął posadę nauczyciela w Instytucie, gdzie od tamtej pory dyryguje zespołami jazzowymi i uczy gry na basie. Od 2002 roku Darek jest członkiem wydziału jazzu na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine.
Poza obowiązkami dydaktycznymi, Darek aktywnie koncertował i stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych basistów na Zachodnim Wybrzeżu. „Oles” (jego amerykański pseudonim) miał okazję występować i nagrywać z największymi mistrzami jazzu. Częściowa lista jego współpracy obejmuje: Brad Mehldau, Billy Higgins, Pat Metheny, Joe Lovano, Eddie Henderson, Charles Lloyd, John Abercrombie, Bennie Maupin, Lee Konitz, Peter Erskine, Alan Pasqua, Bennie Wallace, Victor Lewis, Harvey Mason, Dave Grusin, Art Farmer, Horace Silver, Alice Coltrane, Ravi Coltrane, James Newton, Arthur Blythe, Lew Tabackin, Steve Kuhn, Gary Smulyan, Ronnie Cuber, Billy Hart, Kevin Hays, Munyungo Jackon, Steve Hass, Toshiko Akiyoshi, Marian McPartland, Janis Siegel, Bob Brookmeyer, Curtis Fuller, Roy McCurdy, Tom Harrell, Larry Goldings, Bill Stewart, Chris Potter, Kei Akagi, Billy Childs, Bob Sheppard, Joe LaBarbera, Bill Cunliffe, Patrice Rushen, Bennie Golson, Piotr Baron, Teri Lynn Carrington, Buddy De Franco, Terry Gibbs, Anthony Wilson Nonet i Los Angeles Jazz Quartet.
Z tymi i wieloma innymi artystami Darek nagrał około 100 albumów i zagrał setki koncertów w Ameryce, Europie i Azji. Kilka z tych nagrań było nominowanych do nagród Grammy. W 2003 roku Darek był również nominowany do Fryderyków w Polsce w kategorii „Jazzowy Muzyk Roku”.
Pierwszy projekt nagraniowy Darka jako lidera, „Like A Dream” z Bradem Mehldau i Benniem Maupinem, został wydany przez Cryptogramophone Records w 2004 roku i zyskał uznanie krytyków na całym świecie. W 2005 roku Darek „Oles” Oleszkiewicz został wybrany „Najlepszym Basistą Akustycznym” w plebiscycie czytelników Jazz Top w europejskim magazynie Jazz Forum.
Chłopak już trochę wydoroślał, ale pokrowiec dziwnie znajomy!
Komentarze
Prześlij komentarz